Monday, January 2, 2017

Ginapangita Ko Ikaw



Ginapangita ko ikaw,
Inday, sa mga laragway
Sa mga ambahanon
Pati sa mga binalaybay
Basi pa lang didto ko
Ikaw makit-an, kay man
Nadula ka na sa akon
Hunahuna kag kasingkasing.


30 October 2016
Iloilo City

Thursday, December 8, 2016

Hindi Muna Ako Magtutula Hangga't Mahal Pa Kita

Kaya kong magkuwento tungkol sa simula
Noong manipis na foam lang ang pagitan ng sahig at mga likod natin
Dahil minimum wage lang ang kinikita mo bilang
Saleslady sa isa sa libo libong tindahan ni Henry Sy
At pa-raket-raket lang ako bilang tutor sa mga anak-mayaman ng Iloilo.
Kaya kong punuin ang magdamag ng mga sugilanon ng pagtitiis
Mo sa pagkain ng sardinas dahil ito ang paborito ko,
At ng paggising mo sa madaling araw upang ipag-igib ako ng tubig
Mula sa poso, ipag-init ng pampaligo’t pang-kape
Ipagluto ng baon at ipagplantsa ng palda at blusa noong, sa wakas,
Ay natanggap ako bilang guro sa pribadong eskwelahan na laging sanhi
Ng trapik sa General Luna. Marami tayong mga kuwentong
Kagaya nito, at pwedeng parisan ng metapora ang bawat alaala, ngunit
Hindi muna ako magtutula hangga’t mahal pa kita.

Maaari kong awitin ang mga napagkasunduan nating
Maging theme song noong mga panahong ginagabi tayo
Sa pagtatrabaho nang parehong walang overtime pay:
Sana’y Wala Nang Wakas dahil Sharonian ako, at Head Over Feet
Dahil adik ka kay Alanis kahit hindi mo makabisa ang spelling ng apelyido niya,
Kagaya ng palagi mong paglimot sa petsa ng birthday ko.
Maaari kong awitin ang mga naka-loop sa playlist ko
Noong paulit-ulit mo akong sinuyo para lamang muling iwanan,
Na para bang paulit-ulit mo akong gin-endo para pag-aplayin
Sa parehong posisyon sa trabaho. Iba’t ibang himig at titik
Ang kaya kong ilapat sa aking pag-iyak, hagulgol, at pagngawa
Sa tuwing pinili mo akong saktan, at aking sasabayan ang ritmo
Ng bawat isa hanggang marindi ka sa sintunado kong pagkanta, ngunit
Hindi muna ako magtutula hangga’t mahal pa kita.

Papayag akong magsayaw kahit pa nga walang tugtog
Basta’t maiyugyog ko lang ang katawan kong pagod na pagod na
Sa pagluhod at pagsusumamo sa mga novena ko kay St. Jude
Dahil ayoko nang umasang magtitino ka pa, kagaya ng
Hindi ko na pag-asang mareregular pa ako o tataas ang sweldo.
Papayag akong magsayaw, umindak, at maglupasay
Bilang tanda ng pagbitaw sa nag-uumapaw na poot at galit
Na dala ng panghihinayang sa labintatlong taong sinayang
Nating dalawa. Hahataw sa galaw ang aking mga paa ngunit
Hindi muna ako magtutula hangga’t mahal pa kita.
Dahil hangga’t may natitira pang katiting na pag-ibig sa kasingkasing
Ay hindi magiging sapat ang ritmo o tugma, walang saysay
Ang mga metapora. Ang bawat salita ay mananatiling kabalintunaan
Ng kabiguan nitong aking akda kaya’t ipagpaumanhin mo sana kung
Hindi muna ako magtutula hangga’t mahal pa kita.

---
Isinulat noong Hulyo 2016. Unang binasa sa Basahay Binalaybay sa Yupihay noong Agosto 2016. Muling binasa sa Poetika noong Agosto at Oktubre, at sa Iloilo Taboan noong Oktubre 2016.

Gin-publish ng Dagmay dito.

Friday, August 12, 2016

Nagakaangay nga Panapton

Ari ang kopya sang sugilanon nga Nagakaangay nga Panapton. Kabahin ini sang akon ikaduha nga libro nga Nasa sa Dulo ng Dila gikan sa Kasingkasing Press.


Link para sa PDF nga kopya sang Nagakaangay nga Panapton.

Sa mga luyag magbasa sang translation sini, ari ang link para sa Naaayon na Kasuotan.

Thursday, August 11, 2016

Naaayon na Kasuotan

Pinalad na magwagi ng ikalawang gantimpala para sa Maikling Kuwento sa Hiligaynon ang kuwento kong Nagakaangay nga Panapton sa 2016 Carlos Palanca Memorial Awards. Mababasa po ang kuwento sa libro kong Nasa Sa Dulo ng Dila ng Kasingkasing Press. Narito naman po ang Filipino translation ng aking sugilanon. Maraming salamat at padayon po tayo sa pagpauswag ng literaturang Pinoy :)

Link para sa Naaayon na Kasuotan.


Saturday, June 4, 2016

Ang Diwata at ang Bata

Galing ito dito. #FacebookPost

::: "Noong unang panahon, may diwatang nakatira sa isang puno na malapit sa ilog. Malungkot ang diwata kasi wala siyang kalaro. Araw-araw, mag-isa lang siyang nagtatampisaw sa ilog o kaya naman ay umuupo sa sanga ng punong tinitirhan niya at nakikinig sa huni ng mga ibon. Sa tagal ng panahon na wala siyang nakakasama, nasanay na sa pag-iisa ang diwata.
Isang araw, may kakaibang ingay na narinig ang diwata. Boses ng isang bata! Naliligo ang bata sa ilog, malapit lang sa kung saan nakatira ang diwata. Nilapitan ito ng diwata at niyayang maglaro. Pumayag naman ang bata.
Buong araw na naglaro ang bata at ang diwata. Nang magsimula nang dumilim, nagpaalam na ang bata sa diwata. Kailangan niya na raw umuwi kasi baka hinahanap na siya ng mama at papa niya.
Nalungkot ang diwata. Nakiusap siya sa bata na huwag na umalis kasi wala na siyang makakalaro.
"Babalik naman ako, diwata," sabi ng bata. "Pangako, maglalaro tayo ulit."
Dahil sa pangako ng bata, hinayaan na niya itong umuwi na muna. Kinabukasan, maagang nagising ang diwata para hintayin ang bata. Sumapit ang hapon, pati ang muling pagdilim ng paligid, ngunit hindi dumating ang bata. Ganito rin ang nangyari noong sumunod na araw. Ilang araw din ang lumipas. Sa bawat araw na nagdaan, matiyagang naghintay ang diwata sa tabi ng ilog.
Isang araw, habang nakaupo ang diwata sa nakagawian niyang lugar kung saan niya hinihintay ang bata, may narinig siyang pamilyar na boses na tumatawag sa kanya.
"Diwata! Diwata!"
Hinanap ng diwata ang pinanggagalingan ng boses. Wala siyang ibang nakitang tao sa paligid, maliban sa isang matandang maputi ang buhok, kulubot ang balat, at uugod-ugod.
"Diwata! Diwata!" tawag ng matanda.
Nagpakita ang diwata sa matanda.
"Sino ka?" tanong ng diwata.
"Diwata! Hindi mo ba ako naaalala? Ako yung nakalaro mo dito sa ilog."
"Hindi, bata ang nakalaro ko. Matanda ka na."
"Ako ang batang yun, diwata. Maraming taon na kasi ang lumipas, kaya tumanda na ako."
"Kung ikaw nga yun, bakit ngayon ka lang bumalik? Matagal kitang hinintay. Araw-araw kitang inabangan dito sa tabi ng ilog."
"Patawarin mo ako, diwata. Nung gabing umuwi ako pagkatapos nating maglaro, nagkasakit ako nang malubha. Agad-agad akong dinala ng mama at papa ko sa lungsod para ipagamot. Ilang araw din akong nakaratay sa ospital. Pagkatapos..."
"Pagkatapos..."
*Mamoy, bakit ka uuwi?*
Nag-aayos na ako ng gamit, humirit si Denden na kuwentuhan ko raw muna siya. Tungkol daw sa diwata. Ayun, impromptu imbento ng kuwento. Madalas naman, puro kuwela at kalokohan lang ang mga kuwento ko, kanina ko pa talaga naisipang magkuwento nang madrama. Doon pa lang sa pagkikita ng matanda at diwata, garalgal na boses ko. Kaya nung tinanong niya ako kung bakit ako uuwi, pabagsak na ang mga luha ko.
"Hahanapin kasi ako ni Nanay, Den."
"Eh, wala na akong makakalaro," sabi niya na namumuo na rin ang mga luha.
Ayun, wala na akong nasagot. Sabi ko na lang, punta muna ako sa CR. Di ko na sasabihin kung anong ginawa ko sa banyo. Mabuti naman at paglabas ko, nakausap na ni Auntie si Denden. Hindi na masama ang loob. Ihahatid daw nila ako sa kanto.
Maya-maya pa, parehas na kaming tumatawa habang naglalakad, tuloy-tuloy hanggang makasakay ako ng taxi, baon ang kanyang flying kiss at "Ingat, Mamoy! Aylabyu, Mamoy!"